अन्ततः पार्टीभित्रको आन्तरिक द्वन्द्व ‘इगो’को रूपमा सार्वजनिक भएरै छाड्यो जसले पार्टीलाई मुनाफा दिलाउन सक्दैन, सकारात्मक कदममा निराशा थप्ने काम मात्र गर्दछ । डेढ महिनाभित्र शान्ति प्रक्रियाका महत्वपूर्ण कार्यहरू टुङ्ग्याउने प्रण गरेका प्रधानमन्त्री भट्टराईले जनसेनाका हतियार राखिएका कन्टेनरका साँचो विशेष समितिलाई बुझाउने घोषणा गरेपछि माओवादीभित्र सल्किएको भुसको आगोले चरम रूप लिएको हो । जहाँ प्रधानमन्त्री भट्टराईलाई लक्ष्यको पहिलो सिढीमा लडाउने प्रयास गरिएको छ । डा. भट्टराईले सरकारको नेतृत्व गरेपछि देखिएको जनउत्साह तथा प्रतिपक्ष दलहरूको सकारात्मक अभिव्यक्ति र रचनात्मक सहयोगको आश्वासनले भट्टराईलाई युगले चाहेको प्रधानमन्त्री भन्न सहजै सकिन्छ । नेपाली इतिहासमा सफल अर्थमन्त्रीको भूमिका निर्वाह गरिसकेका डा. भट्टराईलाई आम नागरिक ऐतिहासिक प्रधानमन्त्रीको रूपमा देख्न चाहेका छन् । तर उनको यस्तो अवसर र यात्रालाई तुहाउन  माओवादी उपाध्यक्ष मोहन वैद्य हात धोएरै लागेको घाम जत्तिकै छर्लङ्ग छ । एकीकृत माओवादीमा उब्जिएको यस्तो विवादले उसको चरित्रलाई उदाङ्गो पारेको छ । यसले माओवादीलाई शान्तिकामी र युद्धप्रेमी दुबै पक्षमा उभ्याएको छ । शान्ति प्रक्रियामा आइसकेपछि पनि युद्धको धङधङीमा देखिनु कदापि स्वभाविक बन्न सक्दैन । अन्तराष्ट्रियस्तरमा माओवादीको छविले लिदैं गएको उचाईमा यस्तो क्रियाकलापले केही असर पक्कै पारेको छ । आफ्नै पार्टीको विरोधमा सडकमा उत्रनुले शत्रुको हाँसोभन्दा बढी गर्न सकेन । अझ शान्ति प्रक्रियाप्रति माओवादी नै नकारात्मक रहेको यथार्थताले बलियो रूप लिएको छ । यसमा माओवादीले आफूलाई सन्तुलनमा राख्न सकेन भने ठूलो राजनीतिक घाटा बेहोर्नुपर्ने निश्चित छ ।
माओवादीको अन्तरकलहलाई दुबै पक्षले आ–आफ्नै ढङ्गबाट विश्लेषण गरेका छन् । आ–आफ्नो पक्षको विश्लेषण आफ्नो स्थानमा ठीकै होला तर त्यो कत्तिको जाहेज र उपयुक्त छ भनेर मूल्याङ्कन गर्न सक्नु नै बुद्धिमानी ठहर्छ । आफ्नो विरोधलाई इतिहासमै नयाँ प्रयोग भनेर वैद्यले आफूलाई इमान्दारीको कसीमा उभ्याउने प्रयास गरेका छन् । तर उनको यस्तो स्पष्टोक्तिले शान्ति प्रक्रियाको यात्रालाई न त गतिशीलता दिन सक्छ न त राजनीतिलाई सन्तुलनमा राख्न सक्दछ । पार्टीमा आन्तरिक कलह सबै पार्टीमा हुन्छ नै चाहे त्यो व्यक्तित्वको लडाइ होस् चाहे बिचारको । तर पार्टीको आन्तरिक मुद्दा जे भए पनि जनताको आशा शान्ति प्रक्रियाको टुङ्गोलाई पूरा गर्ने कुरालाई कसैले भुल्नु हुदैन । पार्टीभित्रका आन्तरिक कलहलाई पार्टीमै मिलाएर अन्य शक्तिहरूलाई समेत सहमतिमा लिएर अगाडि बढ्नुको विकल्प माओवादीसँग छैन । माओवादीले आफूले पाएको अवसरलाई सदुपयोग गर्न सकेमा इतिहास रच्न सक्ने सौभाग्य  उसले पाउनेछ । साथै दलहरूमा विद्यमान गुटउपगुटको सनातन राजनीतिक परम्परालाई अन्त्य गरेर अनुकरणीय राजनीतिक परम्पराको प्रारम्भकर्ताको हैसियत पाउनेमा दुईमत छैन । उसको यस्तो साहसले विश्वलाई आदर्श राजनीतिको संस्कार सिकाउनेछ । यस्तो अवसरलाई छोप्ने या गुमाउने, माओवादी संवेदनशील हुनैपर्छ । तत्काल उसले सधैंका लागि यस्तो ताण्डव नृत्य बन्द गर्नै पर्दछ, अन्यथा आफूलाई परिवर्तनकारी भन्नुमा कुनै तुक रहने छैन ।
आदिम के.सी.
kc.aadim@gmail.com