ओठमा हाँसो बोकी, आँखामा बादल राखेँ,
आफ्नै कथा लुकाई, संसारलाई हँसाएँ।
भित्र कतै दुखेका, अनगिन्ती घाउ थिए,
ती घाउलाई गीत बनाई, अक्षरमा सजाएँ।
ढलेर पनि उठ्ने, बानी भयो समयको,
टुटेर पनि जोड्ने, चाहना छ यो मनको।
अँध्यारोले छोपे पनि, दीप निभेन छातीको,
रित्तिएको आकाशमा, जून खोज्छु आफ्नैपनको।
पात झरेको रुखमा, वसन्त खोजिरहेँ म,
ओइलाएको फूलभित्र, सुगन्ध खोजिरहेँ म।
बाटोले साथ छोडे, पाइला रोकिएनन्,
हराएका मोडभित्र, आफ्नो गाउँ खोजिरहेँ म।
भाग्यले लेखेभन्दा, कर्म लेख्न मन लाग्यो,
हारका ती पानामा, जित लेख्न मन लाग्यो।
हजारौँ चोट आए, छाती अझै बाँकी छ,
भाँचिएको स्वरभित्र, गीत लेख्न मन लाग्यो।
ऐनाले अनुहारको, सत्य देखाउँछ होला,
मनको घाउ कसैले, कहाँ देख्न सक्छ र?
टुक्रिएको प्रतिबिम्बमा, आफू खोज्दा थाहा भो—
मान्छे आफूभित्रै हराउँछ, आफूभित्रै भेटिन्छ र।
रात जति गहिरिए पनि, बिहान रोकिँदैन,
आँधीले दीप छोए पनि, उज्यालो झुक्दैन।
एकपल्टको ठेसले, यात्रा सकिँदैन यहाँ,
ढलेको त्यो पाइलाले, फेरि बाटो टेक्दछ जहाँ।
कति आफ्ना भेटिए, कति पराई भए,
कति नाम समयसँगै, धुलोभित्र हराए।
तर मनले छानेका, केही अक्षर बाँकी छन्,
ती अक्षरमा मेरा, अधुरा सपनाहरू बाँचेका छन्।
जीवन एउटा पुस्तक, पाना आफैँ पल्टिन्छ,
कहिले आँसु पोखिन्छ, कहिले मुस्कान फुल्छ।
दुःखले लेखेको अक्षर, मेटिँदैन सजिलै,
त्यही अक्षर पढेर, मान्छे आफैँ बदलिन्छ।
म चुप छु भनेर, कथा सकिएको होइन,
म थाकेँ भनेर, यात्रा रोकिएको होइन।
कलम अझै हातमा छ, मुटु अझै धड्किन्छ,
अधुरो एउटा सपना, आँखाभित्रै बल्छ।
मागेको छैन संसार, केवल एउटा उज्यालो,
जहाँ मेरो पसिनाले, पाओस् आफ्नै मूल्य।
नामभन्दा ठूलो होस्, कर्मको त्यो सुगन्ध,
र मेरो मौन यात्राले, आफैँ बोलोस् कुनै दिन।
आज पनि मुस्कान छ, आज पनि घाउ छन्,
आज पनि बाटाभरि, अनगिन्ती प्रश्न छन्।
तर यत्ति सत्य हो—म रोकिएको छैन,
किनकि मेरो मुटुभित्र, अझै हजारौँ बिहान छन्।
लेखक : गोबिन्द राज ओझा (राजन ) असोज ८ गते
प्रतिकृया दिनुहोस्
